Een kennismaking met…. 

U Muvre, ofwel de moeflon. Het leek ons wel aardig u eens kennis te laten maken met het dier, dat als logo of beeldmerk van I Muvrini al zo veel betekenis heeft gekregen. Of is het juist andersom ? In ieder geval is het één niet meer van het ander los te denken, zeker niet voor hen die I Muvrini en Corsica al langer kennen. 

De moeflon – geslachtsnaam ovis amon musimon – is een volbloed schaap, alhoewel de vergelijking met een hert eerder voor de hand ligt. Want in tegenstelling tot de alom bekende wolfabrieken in ’s lands wei en hei zijn moeflons rapper op de poten, wat robuuster en met een schouderhoogte van 70 centimeter ook en flink stuk groter dan een Nederlands schaap. De dieren zijn bovendien overwegend roodbruin met wat wit op de buik en soms een lichte vlek op de rug. De mannetjes hebben imposante en gedraaide horens. De ooien moeten het zonder doen of hebben kleine babyhorentjes.

Wie echter denkt dat de moeflon slechts op Corsica te bewonderen is, zal blij verrast zijn te weten, dat deze dieren ook op de Veluwe rondgrazen. Reeds vanaf de achttiende eeuw werden de dieren op tal van plaatsen in Europa uitgezet. Vooral vanwege de fraaie horens, die zo mooi aan de muur prijken als jachttrofee. In Nederland had in 1909 Het Loo bij Apeldoorn de Nederlandse primeur, maar deze introductie mislukte. Pas in 191 kreeg de moeflon vaste voet aan de grond op de Hoge Veluwe, waar ze werden uitgezet door het echtpaar Kröller-Müller. Nu huist daar nog altijd de grootste Nederlandse populatie moeflons, ongeveer 150 dieren. In 1975 werd de moeflon ook in het Wekeromse Zand uitgezet. In dit terrein van Het Geldersch Landschap doen de moeflons voortreffelijk werk; ze voorkomen dat het stuifzandgebied en de aangrenzende hei dichtgroeien met grassen en dennen, waardoor de typische plantengroei het onderspit zou delven. Bijkomend voordeel is dat wandelaars het leuk vinden als ze een keer op een moeflon stuiten, al is de kans daarop zeer gering want de moeflons zijn zo schuw, dat ook de beheerder van het Wekeromse Zand  ze naar eigen zeggen het afgelopen jaar maar een keer of drie heeft gezien. De vijftig moeflons in zijn terrein zijn vooral ’s nachts actief en ook dan zeer terughoudend, vooral sinds ze een paar keer door honden zijn opgejaagd. Dat de moeflon een vreemde eend in de bijt is, lijdt geen twijfel. De Veluwse moeflons zijn nazaten van de in het wild levende bergschapen van Corsica en Sardinië. Helemaal zeker of die wel echt wild zijn of dat die op hun beurt weer afstammen van al in de steentijd gedomesticeerde schapen, is niet duidelijk.

De moeflon geniet op Corsica inmiddels de status van beschermde diersoort en kan daar nu naar hartelust en in vrijheid op de ruige Corsicaanse berghellingen rondklauteren. Iets waar de natuurminnende Corsicaan voor gewedijverd heeft. Opvallend is wel, dat de moeflon de eerste “Corsicaan” is die sinds het einde van de Corsicaanse onafhankelijkheid in 1769 geniet van een vrijheid, waar de Corsicanen voor henzelf sindsdien naar streven. Deze status van beschermde vrijheid geeft tevens een meer dan symbolische betekenis aan het streven van “I Muvrini”, daar onze vrienden zoals bekend het culturele Corsicaanse erfgoed willen behouden voor de toekomst.  

Er mag op hen niet meer geschoten worden..... 

Bron: Rik Nijland, De Volkskrant.